Vanavond heb ik weer pianoles. De week is voorbij gevlogen, maar ik heb goed geoefend op ‘Stairway to heaven’. Op mijn mobiel heb ik een metronoom geïnstalleerd, hier oefen ik bij aanvang van een nieuw nummer flink mee om het ritme te pakken te krijgen. Inmiddels ken ik het stuk bijna uit mijn hoofd, zeker ¾ deel. Als ik eerst maar zover ben tijdens de les, vanaf dat punt ga ik dan wel weer op het papier kijken hoe ik verder moet spelen.
Ik begin te spelen en zie mijn vingers trillen. Wat is dat toch? In toenemende mate ervaar ik prestatiedruk. Thuis speel ik lekker ontspannen, maar eenmaal aan die grote vleugel gebeurt er iets met me waardoor ik niet kan laten horen wat ik eigenlijk kan. Erg frustrerend.
Ik heb bedacht hoe ik kan bewijzen dat ik het beter kan spelen dan wat ik tijdens de les laat horen. Tegenwoordig neem ik, meestal op zondag, mijn oefenstuk op en speel het tijdens de les af als het daar helemaal mis gaat. Maar vanavond gaat het ondanks de trillende vingers aardig goed. En ik heb het weer voor elkaar gekregen om één maat verkeerd in te studeren. Dit zal ik de komende week moeten ‘repareren’. Ook kan ik verder met een nieuw nummer. Ditmaal ‘It’s a wonderful world’ van Louis Armstrong. Op naar de volgende les.